Przez całe wakacje (lipiec – sierpień) w czytelni Pedagogicznej Biblioteki Wojewódzkiej w Warszawie można zobaczyć wystawę poświęconą JULIANOWI FAŁATOWI – malarzowi, akwareliście i rysownikowi, czołowemu reprezentantowi malarstwa pejzażowego i rodzajowego okresu Młodej Polski.
Fałat urodził się 30 lipca 1853 roku we wsi Tuligłowy, dziś znajdującej się w obwodzie lwowskim na Ukrainie. Od wczesnych lat marzył o tym, by zostać artystą. Ukończył Szkołę Sztuk Pięknych w Krakowie i Akademię Sztuk Pięknych w Monachium. Odbył podróże artystyczne do Rzymu, na Żmudź i Litwę; zwiedził Paryż i Hiszpanię.
Podczas polowania u książąt Radziwiłłów w Nieświeżu spotkał się z późniejszym cesarzem Niemiec Wilhelmem II. Został zaproszony do Berlina, w którym spędził dziesięć lat realizując dworskie zamówienia. Otrzymał nominację na członka berlińskiej Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych.
W 1895 roku objął stanowisko dyrektora krakowskiej Szkoły Sztuk Pięknych i dokonał w niej gruntownej reformy programu nauczania. Od 1905 pełnił funkcję rektora uczelni. Posady profesorskie zaproponował gronu najwybitniejszych malarzy Młodej Polski, m. in. Stanisławowi Wyspiańskiemu, Leonowi Wyczółkowskiemu, Jackowi Malczewskiemu i Józefowi Mehofferowi. Był jednym z założycieli Towarzystwa Artystów Polskich Sztuka.
Po przejściu na emeryturę, w 1910 roku, przeniósł się na stałe do swej posiadłości w Bystrej na Śląsku Cieszyńskim, gdzie zbudował, istniejącą do dziś, willę z pracownią zwaną Fałatówką.
W latach 1894-1896 wspólnie z Wojciechem Kossakiem namalował panoramę „Przejście Napoleona I przez Berezynę w 1812 roku”.
Julian Fałat zmarł 9 lipca 1929 roku w Bystrej i tam został pochowany.
Na wystawie znalazły się fotografie znanych obrazów Artysty: pejzaże zimowe, wśród nich „Pejzaż zimowy z rzeką i ptakiem” oraz „Zima”, portrety żony Marii Luizy, „Portret Gabrieli Zapolskiej” „Głowa górala”, „Cmentarz Montmartre w Paryżu”, „Kościół w Mikuszowicach”, a także słynni „Oszczepnicy” i „Polowanie na niedźwiedzia”.
Opracowała
Mariola Pryzwan
