Objawy autyzmu mężczyzn i kobiet różnią się – można zaryzykować stwierdzenie, że na „korzyść” tych ostatnich. Różnica widoczna najbardziej dotyczy umiejętności społecznych.
Kobiety nauczyły się ukrywać swoje trudności w adekwatnym nawiązywaniu relacji z innymi ludźmi czy w rozumieniu sytuacji społecznych; innymi słowy – nauczyły się dopasowywać do społeczeństwa, które od nas wszystkich wymaga posiadania umiejętności społecznych.
Kobiety cechuje wysoki poziom motywacji społecznej, co pozwala im naśladować zachowanie innych, nieautystycznych osób. Owa motywacja przekłada się na ogólnie lepszy ich rozwój społeczny. Dziewczęta i kobiety są od chłopców / mężczyzn z autyzmem skuteczniejsze w dopasowywaniu się do otoczenia oraz w intuicyjnym naśladowaniu tego, co robią inni ludzie.
Kobiety autystyczne płacą jednak wysoką cenę za ciągłą pogoń za dopasowywaniem się do otoczenia. Czynnikiem stresującym jest brak diagnozy, bo diagnoza autyzmu dziewczęcego / kobiecego nadal przysparza badającym wiele problemów. Często zamiast autyzmu kobiety mają rozpoznawaną osobowość chwiejną emocjonalnie. W konsekwencji właściwą diagnozę otrzymują już w wieku dorosłym, kiedy przeżyły niejednokrotnie obezwładniający lęk i nieporozumienia w relacjach z innymi ludźmi; popełniły wiele gaf oraz doświadczyły obsesyjnego pragnienia „bycia takimi jaki inni”… To wszystko powoduje znaczne obciążenie psychiczne na skutek życia w ciągłym stresie.
Nierzadko impulsem do postawienia właściwego rozpoznania jest diagnostyka w kierunku autyzmu dziecka autystycznej kobiety. W procesie rozpoznawania cech zaburzenia ze spektrum autyzmu matka odkrywa u siebie, że „ona też tak ma” jak jej dziecko… I w końcu po wielu latach dowiaduje się na co tak naprawdę choruje.
Więcej informacji, w tym na temat błędnych diagnoz u autystycznych kobiet, zawiera artykuł pt. „Kobiecy autyzm w ukryciu” w Charakterach nr 3 z 2020 roku, do którego przeczytania serdecznie zachęcam
poleca
Dariusz Bruzgo
Wydział Informacyjno-Bibliograficzny
