Maria Skłodowska-Curie jest uznana za najsłynniejszą Polkę wszech czasów. Urodziła się 7 listopada 1867 roku w Warszawie. Ukończyła szkołę średnią ze złotym medalem, po czym przez osiem lat była nauczycielką. W latach 1891-95 studiowała na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym na Sorbonie, otrzymując licencjaty nauk fizycznych i matematycznych. W 1895 roku wzięła ślub z Piotrem Curie i przyjęła obywatelstwo francuskie.
W lipcu 1898 roku małżonkowie Curie donieśli o odkryciu nowego pierwiastka promieniotwórczego: „Przypuszczamy, że ciało, które wyodrębniliśmy z blendy smolistej, zawiera nieznany jeszcze metal, zbliżony do bizmutu pod względem właściwości chemicznych. Jeśli istnienie tego metalu się potwierdzi, proponujemy dla niego nazwę «polon» od nazwy ojczyzny jednego z nas”.
Maria Skłodowska-Curie zawsze podkreślała, że odkrycia w dziedzinie promieniotwórczości są ich wspólnym dziełem. Z jednym wyjątkiem – gdy chodziło o sam pomysł zajęcia się promieniotwórczością. W 1903 roku małżonkowie Curie otrzymali Nagrodę Nobla z fizyki. Po przedwczesnej, tragicznej śmierci Piotra Curie w 1906 roku, Maria samodzielnie kontynuowała badania. W 1911 została uhonorowana drugą Nagrodą Nobla, tym razem z chemii.
Prócz działalności naukowej Maria Skłodowska-Curie prowadziła szeroką działalność organizacyjną i społeczną. Współpracowała przy tworzeniu Pracowni Radiologicznej Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. W wyniku jej starań w 1912 roku rozpoczęto budowę Instytutu Radowego w Paryżu. Dzięki jej inicjatywie w szkole pielęgniarek w Paryżu utworzono pierwszy we Francji wydział radiologiczny (1916). W czasie I wojny światowej przeprowadziła szkolenie radiologiczne dla amerykańskich studentów medycyny przebywających na froncie w Europie. Podobne kursy kontynuowała przez pierwsze dwa lata po wojnie, szkoląc młodych rentgenologów z całej Europy. Olbrzymią pomoc w tych pracach okazywała jej córka Irena. Po I wojnie światowej rozpoczęto w Warszawie budowę placówki naukowo-leczniczej Instytutu Radowego, który otwarto w obecności Marii w 1931 roku.
W wyniku kilkudziesięcioletniej pracy z radem Maria Skłodowska-Curie była jedną z pierwszych śmiertelnych ofiar choroby popromiennej. Zmarła 4 lipca 1934 roku na białaczkę.
Na podstawie: https://www.umcs.pl/pl/zyciorys-marii-curie-sklodowskiej,5488.htm#page-2
