Zapraszamy do wysłuchania podkastu pedagogicznej Biblioteki Wojewódzkiej im. Komisji Edukacji Narodowej w Warszawie. Witajcie, kochani, w podkaście klucze do szczęścia książki, które zmieniają życie.
W kolejnym naszym spotkaniu chciałabym zwrócić waszą uwagę na książkę, której przeczytanie może być ciekawą przygodą w odkrywaniu miłości, zarówno tej przez małe, jak i przez wielkie M. Dziś zapraszam do refleksji nad książką Cztery Miłości. Autor książki C. S. Lewis był brytyjskim pisarzem, eseistą i profesorem literatury na uniwersytetach w Oxfordzie i Cambridge. Urodził się w 1898 roku, zmarł w 1963 roku, zajmował się tematami filozoficznymi i religijnymi, zwłaszcza chrześcijaństwem.
Jest autorem między innymi czterech miłości, Opowieści z Narni, listów starego diabła do młodego oraz chrześcijaństwa po prostu. Sensem książki Cztery Miłości jest pokazanie natury ludzkiej miłości oraz wyjaśnienie, że istnieje kilka jej rodzajów, z których każdy ma wartość, ale też swoje ograniczenia. Przesłaniem książki Lewisa jest myśl o tym, że miłość nie jest jedynie uczuciem, lecz postawą i odpowiedzialnością, a bez właściwego porządku może prowadzić do egoizmu i cierpienia.
Autor opisując kolejne typy miłości posługuje się różnymi przykładami, w mistrzowski sposób przeplata opisy codziennych sytuacji z przykładami z literatury. Lewis wyróżnia następujące rodzaje miłości, przytoczę teraz kolejne cytaty opisujące te rodzaje. Jako pierwszą opisuje miłość Sdorgę, przywiązanie.
Cytując autora, Grecy nazywali ten rodzaj miłości Sdorgę, przywiązanie, zwłaszcza odczuwanie przez rodziców w stosunku do potomstwa, ale także przez dzieci wobec rodziców. Nie ma wątpliwości, że w tej sferze życia mieści się pierwotna forma tego uczucia, a zarazem jego główna treść. Pisząc dalej przekonuje, że przywiązanie jest najskromniejszą z miłości, nie zadziera nosa, przywiązanie jest skromne, wręcz ukradkowe i dyskretne.
Potem przechodzi do refleksji nad miłością filia, przyjaźń i pisze, przyjaźń jest najmniej naturalną z miłości, bynajmniej nie w negatywnym sensie. Przyjaźń jest najmniej instynktowna, organiczna, biologiczna, stadna czy niezbędna. Niewiele ma wspólnego z systemem nerwowym czy cielesnymi odruchami.
Za to przyjaźń, a więc piękny, spokojny i racjonalny świat związków zawieranych z wyboru pozostaje wolna od materialnej więzi. Jak się wydaje, ona jedna ze wszystkich miłości potrafi ludzi podnosić na poziom bogów czy aniołów. Następnie autor prezentuje przemyślenie na temat miłości eros, miłości romantycznej stwierdza.
O to właśnie oznaka miłości erotycznej, że pod jej wpływem wolimy cierpieć brak szczęścia razem z ukochaną osobą, niż cieszyć się szczęściem bez niej. Na końcu zaprasza do przyjrzenia się miłości Agap, inaczej Caritas, miłości Boga i bliźniego. Bóg pozwala ludziom uczestniczyć w swej własnej miłości darze.
Taka miłość Boga jest jednak różna od miłości darów, które wbudował w ludzką naturę. Przyrodzona miłość, będąca darem, nigdy nie stawia sobie za cel po prostu dobra, kochanej osoby dla niej samej. Jednak boska miłość dar, czyli miłość, której na imię Bóg, działająca w człowieku, jest całkowicie bezinteresowna i pragnie tego, co po prostu najlepsze dla kochanej osoby.
Luiz podkreśla, że każda miłość, przywiązanie, przyjaźń, eros jest dobra, ale dopiero miłość bezinteresowna Agap nadaje im właściwy sens. Absolytosowanie jednej formy miłości prowadzi do jej wypaczenia. Prawdziwa, dojrzała miłość polega na pragnieniu dobra drugiego człowieka, a nie tylko własnego szczęścia.
Ta niewielkich rozmiarów książka w prosty i przekonywujący sposób prowadzi nas po ścieżkach miłości w zasadzie czterech miłości. Lektura skłania do głębokiej refleksji nad tym, czym naprawdę jest miłość. Luiz pokazuje, że miłość nie ogranicza się jedynie do uczuć romantycznych, ale przyjmuje różne formy.
Przywiązania, przyjaźni, miłości erotycznej oraz miłości bezinteresownej. Dzięki temu czytelnik zaczyna dostrzegać, jak różnorodne i złożone są relacje międzyludzkie. Autor zwraca uwagę na to, że każda z tych miłości może być źródłem dobra i szczęścia, ale jednocześnie niesie ze sobą zagrożenia, jeśli zostanie postawiona ponad wszystko inne.
Szczególnie ważna jest myśl, że miłość bezinteresowna AGP porządkuje pozostałe rodzaje miłości i nadaje im właściwy sens. Książka skłania do zastanowienia się nad własnymi relacjami z innymi ludźmi, uczy odpowiedzialności, pokory oraz troski od drugiego człowieka. Ten książkę warto polecieć każdemu, kto myśli o relacjach, czyli zapewne naprawdę każdemu, nie tylko osobom wierzącym, lecz i tym, które mają wątpliwości.
Ten tekst nie jest religijnym wykładem, ale ciepłą i przyjacielską refleksją o tym, co w życiu najważniejsze. Każdy człowiek kocha, ale może rzadko zastanawiamy się, jak i dlaczego. Po lekturze tej książki czujemy i rozumiemy jakby więcej o miłości.
Dobrego czasu z książką i do usłyszenia w kolejnym odcinku.
