Pisaliśmy już o Wincentym Okoniu, i to nazwisko wybitnego pedagoga pojawi się w naszym zestawieniu zapewne wielokrotnie.
Tym razem mamy do czynienia z dziełem encyklopedycznym. Charakterystyka pojęć pedagogicznych oraz dążenie do ujednolicenia terminologii w naukach o wychowaniu stanowiły ważny nurt twórczości Profesora. Początkowo pracował nad tym zagadnieniem w niewielkim zespole, a następnie kontynuował badania samodzielnie. Efektem tych działań był Słownik pedagogiczny (1975), opublikowany przez PWN, który w pięciu wydaniach osiągnął łączny nakład 250 000 egzemplarzy. Jego zmienioną i rozszerzoną wersją jest właśnie Nowy słownik pedagogiczny (1996), wydany przez Wydawnictwo Akademickie „Żak”.
Samodzielne opracowanie setek definicji z zakresu pedagogiki oraz nauk pokrewnych wymagało ogromnego wysiłku, w tym docierania do trudno dostępnych źródeł krajowych i zagranicznych, ich weryfikacji oraz aktualizacji zgodnie z rozwojem nauki. Było to przedsięwzięcie świadczące o dużej determinacji i twórczej niezależności autora.
Z podobnym zaangażowaniem Profesor podjął również, we współpracy z innymi badaczami, opracowanie pięciojęzycznego słownika terminów z zakresu nauk o wychowaniu oraz dyscyplin pokrewnych, takich jak psychologia, socjologia i metodologia badań. Publikacja ta ukazała się w 1990 roku nakładem Ossolineum, przy wsparciu Komitetu Nauk Pedagogicznych Polskiej Akademii Nauk, we współautorstwie z Janiną Dembską i Bolesławem Niemierką.
Źródło: Stanisław Juszczyk, Prof. dw. dr hab. dr h. c. Wincenty Okoń. Życie i twórczość naukowa, „Chowanna”, T. 2 (2006), s.179-189
