Wyobraźcie sobie następującą scenę: jest czwartkowe popołudnie, godzina 16, siedzicie zgarbieni przy komputerze, zżera was stres i lęk. Cały tydzień był koszmarny. Każdą wolną chwilę poświęciliście na pracę przy gigantycznym projekcie, który jest totalnie do niczego, a deadline zbliża się wielkimi krokami.
Odchylacie się w fotelu, czując, że zużyliście resztki energii, zamykacie oczy i bierzecie głęboki wdech. Ciało błaga was, żebyście odpoczęli, ale przekonujecie sami siebie, że wystarczy popracować jeszcze parę godzin, a jutro poczujecie się lepiej. Nachylacie się znów nad komputerem, skupiając załzawione oczy na ekranie.
Dokładnie w tym momencie telefon na biurku zaczyna wibrować. Ku waszemu zaskoczeniu okazuje się, że dzwoni kumpel, z którym nie rozmawialiście od lat. Cholera, o co może chodzić? Zerkacie to na telefon, to na komputer i bijecie się z myślami. Odebrać? Czy lecieć dalej z projektem?
Spróbujcie na moment naprawdę wyobrazić sobie siebie w tej sytuacji i uczciwie odpowiedzcie na pytanie: Czy odebralibyście ten telefon?
– fragment książki
