Zapraszamy do wysłuchania podcastu Pedagogicznej Biblioteki Wojewódzkiej im. Komisji Edukacji Narodowej w Warszawie. Podcast specjalny. 80 lat dla edukacji – historia i współczesność Pedagogicznej Biblioteki Wojewódzkiej im. Komisji Edukacji Narodowej w Warszawie.
Dzień dobry. Witają Państwa Anna Całka z „Zapomnianych i niezapomnianych pedagogów” i Katarzyna Majchrzak z „Biblioteki Vintage”. Dziś połączyłyśmy nasze siły i głosy, aby nagrać wyjątkowy odcinek podcastu bibliotecznego. Dlaczego wyjątkowy? Bo nasza biblioteka obchodzi w tym roku 80. rocznicę powstania.
Zapraszamy na opowieść o miejscu, które od 8 dekad wspiera kulturę, edukację i rozwój zawodowy nauczycieli. Tak, to już 80 lat – brzmi imponująco, ale zacznijmy od początku. Mamy maj 1945 roku. Warszawa jest zniszczona, a w tym samym czasie powstaje Biblioteka Pedagogiczna. Tak, to naprawdę się wydarzyło. Już w maju, czyli właściwie natychmiast po zakończeniu działań wojennych, przy Kuratorium Okręgu Szkolnego Warszawskiego w Oddziale Oświaty Dorosłych zorganizowano pierwszą bibliotekę pedagogiczną.
Ludzie wracali z obozów, z ukrycia, z przymusowej pracy. Tworzenie biblioteki było więc próbą przywrócenia porządku, dostarczenia narzędzi dla nauczycieli i odbudowującego się systemu oświaty. W 1946 roku placówka została włączona do ogólnokrajowej sieci bibliotek i rozpoczęła wypożyczanie książek nauczycielom.
Początkowo księgozbiór był bardzo skromny. Tak, księgozbiór składał się zaledwie z kilkudziesięciu broszur, roczników dziennika Urzędowego Ministerstwa Oświaty oraz księgozbioru szkoły przy ulicy Polnej, praktycznie wygrzebywanego spod gruzów. Wkrótce zaczęto stopniowo poszerzać zbiory poprzez zakupy nowych książek.
Gdzie mieściła się wtedy biblioteka? W pierwszych latach mieściła się w jednym pokoju, przy ulicy Marszałkowskiej 6, gdzie wyposażenie stanowiły stare domowe szafy i inne proste sprzęty. Kierowała nią Kazimiera Wiśniewska, doświadczona nauczycielka i bibliotekarka, zaangażowana w pracę edukacyjną już od 1927 roku. Przełomem był rok 1949, kiedy placówka przeniosła się do nowej siedziby w alejach Jerozolimskich, do lokalu, w którym wcześniej działała cukiernia. Z czasem udało się powiększyć przestrzeń o kolejne pomieszczenia, w tym czytelnię. Ta lokalizacja miała ogromne znaczenie, nie tylko ze względu na większą przestrzeń użytkową, ale także promocyjnie. Biblioteka miała od ulicy pięć dużych okien, a jej widok zachęcał przechodniów do odwiedzin. Działała wtedy pod nazwą Centralna Biblioteka Pedagogiczna.
Jakie działania przyczyniły się do dynamicznego rozwoju Pedagogicznej Biblioteki Wojewódzkiej w latach 50.? W 1950 roku, po reformie administracyjnej, instytucja przyjęła nazwę Pedagogiczna Biblioteka Wojewódzka i rozpoczęła intensywny rozwój. Utworzono nowe działy, gromadzenia, opracowania i udostępniania zbiorów, informacyjno-bibliograficzny oraz instrukcyjno-metodyczny, a placówka objęła opieką 29 bibliotek pedagogicznych w województwie warszawskim. Kluczowym celem stała się promocja czytelnictwa wśród nauczycieli. Już w 1954 roku rozpoczęto badania ankietowe nad ich nawykami czytelniczymi. W czerwcu 1955 roku z Biblioteki korzystało 15% nauczycieli w regionie. To był znaczący sukces.
Gdy spojrzymy na lata 60., czy był wtedy moment, który można nazwać przełomowym? Wskazałabym rok 1967. To wtedy placówka otrzymała nazwę Pedagogiczna Biblioteka Wojewódzka i Miasta Stołecznego Warszawy. Zmiana ta wiązała się z rozszerzeniem naszej działalności na biblioteki dzielnicowe. Od tego momentu staliśmy się instytucją koordynującą pracę całej sieci bibliotek pedagogicznych w Warszawie. To był znaczący krok w stronę budowania spójnej, dobrze funkcjonującej struktury, wspierającej edukację i rozwój zawodowy nauczycieli.
A co z latami 70.? Jak ten czas zapisał się w dziejach biblioteki? Lata 70. były bez wątpienia czasem intensywnego rozkwitu. Szczególnie ważnym momentem było nadanie nam w 1973 roku imienia Komisji Edukacji Narodowej. To wyróżnienie podkreślało naszą rolę w promowaniu czytelnictwa i działalności edukacyjnej. Uroczystość odbyła się w Muzeum Narodowym. To było wielkie święto. Nie tylko dla naszej instytucji, ale i dla całego środowiska pedagogicznego.
Jak wyglądała codzienność Biblioteki w tamtych latach? Wyobraźmy sobie Warszawę lat 70. Ruchliwe aleje Jerozolimskie, dymiące autobusy. A przy numerze 30. wejście do naszej biblioteki. Za ciężkimi drzwiami kryła się oaza ciszy, zapachu papieru i szelestu kartek.
To tu, pod kierownictwem magister Teresy Łopatyńskiej, działy się rzeczy naprawdę wyjątkowe. Chodząc do środka, po lewej stronie miało się wypożyczalnie, prowadzoną przez magister Wiesławę Rejmer. Dziennie odwiedzało nas ponad 150 osób. Nauczyciele, studenci, uczniowie liceów pedagogicznych. Aby sprostać ich potrzebom, działał specjalistyczny dział informacyjny. Księgozbiór liczył wtedy 120 tysięcy woluminów. Liczba czytelników dochodziła do 5 tysięcy. Biblioteka miała też kontakt ze środowiskiem pozaszkolnym. Tak, prowadziliśmy bardzo intensywną współpracę z różnymi instytucjami.
Na przykład z fabryką ciągników Ursus. Wspieraliśmy kształcenie kadry zakładowej oraz działania kulturalne oświatowe w środowisku robotniczym. To bardzo ważna forma wyjścia biblioteki do środowiska. Zgodna z ówczesnym nurtem kształcenia ustawicznego i edukacji dorosłych.
Lata 90. były czasem ogromnych przemian w Polsce. Jak te zmiany odbiły się na funkcjonowaniu instytucji? Zmienił się ustrój i zmieniła się biblioteka. W 1990 roku przenieśliśmy się do nowej siedziby przy ulicy Bednarskiej 2 przez 4. Mieszczącej się w Ośrodku Twórczości Pedagogicznej „Bednarska”.
To miejsce ma ciekawą historię. Zdecydowanie. Budynek znany wcześniej jako Dom Łaziebny Teodozji Majewskiej to klasycystyczna budowla z lat 30. XIX wieku. Wcześniej funkcjonowały tam łaźnie parowe, gabinety kąpielowe i jadłodajnia.
Po wojnie budynek służył Wojewódzkiemu Ośrodkowi Kształcenia Ideologicznego PZPR. Szkolono tu działaczy partyjnych. Gdy obiekt przeszedł w nasze ręce, misja się zmieniła.
Zamiast szkolenia aparatczyków, rozwój nauczycieli.
Jak wyglądało przygotowanie nowej siedziby do działalności bibliotecznej? Jak wspominała ówczesna dyrektorka Wiesława Rejmer-Zaklekta, potrzebne były tylko drobne prace adaptacyjne. Odnowiono korytarze, piwnice.
Zorganizowaliśmy przestronne magazyny, nowoczesną, jak na tamte czasy, czytelnię i wypożyczalnię. W budynku działał nawet bufet. Czytelnicy mogli napić się kawy lub coś zjeść w przerwie między lekturą a szkoleniem.
Czy przeprowadzka wpłynęła również na charakter zbiorów? Tak i to znacząco. Wreszcie mogliśmy połączyć w jednym miejscu zbiory dotąd rozproszone w czterech lokalizacjach w Warszawie. Co więcej nasze zasoby wzbogacono o unikalne materiały edukacyjne przejęte z innych instytucji.
Z Wojewódzkiego Ośrodka Kształcenia Ideologicznego Regionu Mazowsza NSZZ „Solidarność” oraz Biblioteki Instytutu Kształcenia Zawodowego. Ta integracja umożliwiła nam stworzenie bogatszej i bardziej różnorodnej oferty edukacyjnej. W 1993 roku otworzono wypożyczalnie kaset edukacyjnych powszechnej wideoteki edukacyjnej.
Lata 90. to także czas rosnącej roli działań kulturalnych. Jak biblioteka odpowiadała na te zmiany? To był bardzo kreatywny czas. Jednym z ciekawszych przykładów była działalność Klubu Filmowego „Bednarska”, który funkcjonował przy bibliotece. Organizowaliśmy projekcje filmów, dyskusje, spotkania z twórcami. Stawialiśmy na edukację wielowymiarową z uwzględnieniem sztuki i refleksji kulturowej. Pojawił się też nowy znak graficzny? Tak. W tym okresie powstał nasz charakterystyczny exlibris. Zaprojektowany przez Stanisława Töpfera. Przedstawiał otwartą księgę, płomień wiedzy i herb Warszawy. Wstał się symbolem naszej tożsamości. Jego wersje pojawiały się też na materiałach przygotowywanych wspólnie ze Stołecznym Domem Kultury Nauczyciela imienia Komisji Edukacji Narodowej.
Jak wyglądała wówczas sieć placówek podlegających PBW?
Na początku lat 90. nasza sieć obejmowała 14 fili. Łącznie gromadziliśmy około 400 tysięcy woluminów. Ale rozwijaliśmy się nie tylko w wymiarze ilościowym, zaczęliśmy też rozbudowywać zbiory audiowizualne, filmy, kasety VHS, programy komputerowe. Staraliśmy się wspierać nauczycieli i uczniów w korzystaniu z nowych nośników informacji. To były pierwsze kroki w stronę edukacji medialnej i cyfrowej.
Dyrektorem był wtedy Robert Miszczuk, postać niezwykle zaangażowana z niespożytą energią i głową pełną pomysłów. To on poprowadził bibliotekę przez trudny okres przemian ustrojowych, kiedy wszystko wokół się zmieniało.
Ale to nie był jeszcze koniec przeprowadzek, prawda? Niestety nie.
W połowie lat 90. stan techniczny pałacyku przy ulicy Bednarskiej był już tak zły, że pojawiło się realne zagrożenie zawalenia. Z pomocą przyszedł Uniwersytet Warszawski, dzięki czemu mogliśmy przenieść się do nowej siedziby przy ulicy Smyczkowej 14.
To jednak nie była ostatnia zmiana. W 2009 roku po zakończonej modernizacji budynku przy ulicy Gocławskiej właśnie tam ulokowano główną siedzibę.
Opowiadając o historii placówki, trudno nie wspomnieć o jednym z jej najważniejszych projektów o konkursie „Wydajemy Własną Książkę”, organizowanym we współpracy z Domem Kultury „Muranów”.
To rzeczywiście niezwykłe przedsięwzięcie, które trwa nieprzerwanie od roku szkolnego 1993-1994. Konkurs został zainicjowany przez Marię Podlasiecką we współpracy z Danutą Wawiło, poetką, autorką książek dla dzieci i wielką orędowniczką dziecięcej kreatywności. Uczestnikami są dzieci, młodzież, klasy szkolne, a nawet całe rodziny.
Tworzą autorskie książki, piszą, ilustrują, poprawiają. Każdy egzemplarz to unikat. Z czasem powstał z tego wyjątkowy zbiór, nazywany „Biblioteką Białych Kruków”.
Liczy już kilka tysięcy książek, w tym prawdziwe perełki, formy przestrzenne, książki- przytulanki, czy miniaturowe tomiki. Zbiór znajduje się w Młodzieżowym Domu Kultury „Muranów”, ale bywał prezentowany na Międzynarodowych Targach Książki, między innymi w Krakowie, Frankfurcie i Bolonii. Lata dwutysięczne, Polska wchodzi do Unii Europejskiej, Internet trafia do domów przez modem telefoniczny… a biblioteka?
Wchodzi w epokę cyfrową. W 2003 roku otrzymaliśmy w darze zbiory najstarszej biblioteki pedagogicznej w Polsce. W tej prowadzonej niegdyś przez MENiS, Ministerstwo Edukacji Narodowej i Sportu. Rok później, w 2004, biblioteka przyjęła administrowanie centralnym serwerem bibliotek pedagogicznych Mazowsza i powołała zespół do spraw komputeryzacji.
A wtedy zalogują się do katalogu brzmiało jeszcze jak magiczne zaklęcie.
A jak wyglądała dalsza organizacja sieci i siedzib? W połowie dekady działaliśmy równolegle w dwóch miejscach przy ulicy Smyczkowej i Gocławskiej oraz w dziewięciu filiach na Mazowszu. W 2007 ruszyła gruntowna modernizacja budynku przy Gocławskiej, a już w 2009 roku budynek ten został ogłoszony nową główną siedzibą.
To był moment przełomowy. Zaczęliśmy intensywną pracę nad elektronicznym opracowaniem zbiorów. Powstał nowoczesny katalog, który pozwalał użytkownikom na zdalne przeszukiwanie zasobów. To był początek transformacji cyfrowej.
I kolejne zmiany? Od 2015 roku struktura biblioteki krystalizuje się. Mamy sześć fili:
Grodzisk Mazowiecki, Sochaczew, Żyrardów, Błonie, Nowy Dwór Mazowiecki i oczywiście Gocławską jako główną siedzibę. Każda z tych placówek ma swoją specyfikę. W 2018 roku przystąpiliśmy do programu Informatyzacji Bibliotek na Mazowszu. To już nie tylko komputeryzacja katalogu, ale także e-usługi, dostępność cyfrowa, nowe technologie. Książka zyskała nowe, wirtualne oblicze bez rezygnacji z tradycji.
Podkreślmy to raz jeszcze. Przeżywamy więc osiemdziesiątą rocznicę działania biblioteki. Tak, tak, ale biblioteka to nie tylko historia. Biblioteka działa dziś.
A jak działa? Warto sobie uświadomić, że współczesna biblioteka to coś więcej niż tylko miejsce wypożyczania książek. To także przestrzeń wirtualna, nowoczesna centrum wiedzy online dostępne 24 godziny na dobę. Chcemy, aby nasi użytkownicy mogli uczyć się pracować i rozwijać w dogodnym dla siebie czasie i z dowolnego miejsca z dostępem do Internetu. Nasza instytucja to dziś nie tylko budynek, ale również platforma cyfrowych, edukacyjnych i kulturalnych usług, które odpowiadają na potrzeby współczesnego odbiorcy. Mamy naprawdę wiele do zaoferowania, znacznie więcej niż książki na półkach.
Czy możesz opowiedzieć, jak wygląda pełna oferta usług, która jest dostępna dla użytkowników, zarówno na miejscu, jak i zdalnie?
Nasza biblioteka to ponad 320 tysięcy książek, czasopism, audiobooków, gier planszowych i pomocy dydaktycznych. To także ponad 200 tysięcy ebooków oraz dostęp do audiobooków i synchrobooków. Gromadzimy zbiory, które obejmują tematykę z zakresu pedagogiki, socjologii, psychologii, a w szczególności publikacje naukowe i popularno-naukowe, podręczniki szkolne, literaturę piękną, literaturę faktu i reportaże, materiały wspierające nauczycieli w realizacji zadań dydaktycznych, opiekuńczych i wychowawczych. Ponadto oferujemy dostęp do zasobów cyfrowych Ibuk Libra, Akademika, Polona, Legimi.
W naszej bibliotece można skorzystać z urokliwej dwupoziomowej czytelni. To idealne, ciche i spokojne miejsce do czytania, nauki i pracy. W czytelni znajduje się profesjonalny skaner, który jest przeznaczony do użytku czytelników.
Pedagogiczna Biblioteka Wojewódzka imienia Komisji Edukacji Narodowej to również niezwykła oferta warsztatów metodycznych, lekcji pokazowych, szkoleń, konferencji, sieci współpracy i samokształcenia nauczycieli, kursów na platformie Moodle. Specjalnie dla naszych czytelników i wszystkich zainteresowanych, prowadzimy podcast. Mamy już kilka różnych tematycznie podcastów począwszy od „Biblioteki Vintage” przez „Agnieszkę w Krajnie Opowieści”, podcast o „Zapomnianych i niezapomnianych pedagogach”, „Tech Talk-gadam o cyfrowym świecie”, aż po „Bibliowywiad na Gocławskiej”. A wiemy, że to nie koniec pomysłów.
Jakie zbiory poleciłabyś, szczególnie nauczycielom? Z pewnością warto sięgnąć po zbiory metodyczne. To bardzo bogaty zasób, który obejmuje scenariusze zajęć, konspekty, poradniki i publikacji wspierające różne etapy edukacji od przedszkola po szkoły wyższe. Nauczycielom polecam również zestawienia bibliograficzne, które przygotowujemy na konkretne potrzeby edukacyjne, np. wychowanie do wartości, edukacja obywatelska, praca z uczniem ze specjalnymi potrzebami. Dużym zainteresowaniem cieszą się także pomoce dydaktyczne. Te zbiory rozwijamy systematycznie i udostępniamy je do wypożyczenia.
Nie można też zapomnieć o zasobach cyfrowych. Całość dopełniają szkolenia i szkolenia online oraz możliwość indywidualnych konsultacji z naszymi nauczycielami i bibliotekarzami. Czy biblioteka, która jest biblioteką pedagogiczną, jest przeznaczona tylko dla nauczycieli?
Z oferty tej instytucji może korzystać każda chętna osoba, która ukończyła 16 rok życia.
Jak wynika z misji naszej biblioteki, jej zbiory są szczególnie przygotowywane pod kątem nauczycieli i studentów w kierunków społecznych, takich jak pedagogika, psychologia, socjologia. Jednak z pewnością każdy, od dziecka po seniora, znajdzie u nas coś dla siebie. Dzieje się tak za przyczyną tego, że dbamy o to, by nasz księgozbiór był nowoczesny, atrakcyjny, odpowiadający na potrzeby czytelników.
Co trzeba zrobić, żeby zapisać się do biblioteki? Czy trzeba się osobiście pojawić w siedzibie przy ulicy Gocławskiej? Dzięki możliwości, jakie stwarza Węzeł Krajowy, każdy z dowolnego miejsca bez wychodzenia z domu ma możliwość bezpiecznego zapisania się online do naszej placówki i potwierdzenia swoich danych do wyboru przez Profil Zaufany, aplikacje mObywatel, bankowość elektroniczną i inne opcje. Jak można skorzystać ze zbiorów biblioteki? W tym celu należy posłużyć się katalogiem Integro. To jest katalog online, który umożliwia przeszukiwanie naszych zasobów, zamawianie książek i materiałów multimedialnych.
Wspomniałaś, że biblioteka oferuje dostęp do e-booków i audiobooków przez platformy, takie jak Ibuk Libra i Legimi. Jak wygląda proces korzystania z tych serwisów? Tak, oczywiście. Czytelnicy mogą korzystać z serwisu Ibuk Libra? To ponad 7 tysięcy e-booków dostępnych online po aktywacji kodu PIN, który można otrzymać będąc naszym użytkownikiem.
Ibuk Libra to nowoczesna platforma stworzona dla edukacji i rozwoju. Serwis jest dostępny przez całą dobę z dowolnego miejsca po zalogowaniu się na urządzeniu podłączonym do Internetu. Kolejna baza to Legimi. Nasza instytucja oferuje dostęp do ogromnej biblioteki e-booków i audiobooków po otrzymaniu kodu dostępowego, który można pobrać po zalogowaniu się do katalogu Integro albo aplikacji mobilnej. Placówka systematycznie poszerza swoją ofertę o ebooki, z których czytelnicy mogą korzystać bezpośrednio z poziomu katalogu Integro. Wystarczy zalogować się na swojej konto biblioteczne.
Zasoby są również dostępne w aplikacji mobilnej mProlib.
Czy biblioteka wprowadza jakieś inne nowoczesne rozwiązania? Tak. Posiadamy wyżej już wspomnianą aplikację mobilną mProlib. Aplikacja to służy między innymi do przeglądania katalogu, rezerwacji egzemplarzy i wielu innych interakcji mobilnych. Ponadto biblioteka oferuje dostęp do wypożyczalni online Akademika, która za darmo umożliwia korzystanie ze zbiorów cyfrowych Biblioteki Narodowej. A na stronie internetowej biblioteki można korzystać z e-usług, a wśród nich z opcji zgłaszania propozycji zakupu nowości, zamawiania skanów artykułów z czasopism, czy zapisu na wydarzenia w naszej placówce.
W jaki sposób Pedagogiczna Biblioteka Wojewódzka im. Komisji Edukacji Narodowej łączy tradycję z nowoczesnością? Jako jedyna biblioteka pedagogiczna w Polsce udostępniamy swoje zbiory w Cyfrowym Repozytorium Polona prowadzonym przez Bibliotekę Narodową. Od kilku lat intensywnie digitalizujemy nasze najcenniejsze zbiory, unikatowe publikacje z zakresu pedagogiki, edukacji i historii szkolnictwa, aby nie tylko otworzyć się dla szerokiego grona odbiorców niezależnie od miejsca zamieszkania, ale także zabezpieczyć je dla przyszłych pokoleń. Wśród naszych kolekcji dostępnych w Polonie znajdują się między innymi starodruki z zasobów Pedagogicznej Biblioteki Wojewódzkiej im. Komisji Edukacji Narodowej w Warszawie, czy podręczniki szkolne wydane do 1949 roku. A kolekcja jest stale poszerzana o nowe, zdigitalizowane materiały.
Co byś powiedziała komuś, kto nigdy nie korzystał z usług elektronicznych biblioteki? Od czego zacząć? Zajrzyj na stronę www.pbw.waw.pl znajdziesz tam zakładkę e-usługi i katalog online. Zarejestruj się, zaloguj i zobacz, co możesz zrobić bez wychodzenia z domu. A jeśli coś jest niejasne, napisz do nas lub zadzwoń. Bibliotekarze też działają online i chętnie pomogą. Może to zabrzmieć jak herezja dla książkoholików, ale naprawdę można korzystać z biblioteki nie wychodząc z domu. Nie trzeba nawet mieszkać blisko biblioteki.
Użytkownik, który posiada aktywne konto, może mieć dostęp do biblioteki z poziomu własnego smartfona, tableta czy komputera. Jak najbardziej, może zapisać się zamawiać książki, przeglądać zasoby, czytać e-booki, słuchać audiobooków, a nawet uczestniczyć w wydarzeniach, oglądać wystawy online. Wszystko zdalnie.
A jakie są zasady wypożyczania zbiorów? Po zapisaniu się do biblioteki czytelnik może wypożyczyć 15 egzemplarzy na 30 dni z możliwością 3-krotnej prolongaty każda po 30 dni. Po wpływie tego czasu książkę trzeba zwrócić, ale jeśli jeszcze jest potrzebna i nie jest zarezerwowana przez innego czytelnika, to można powtórnie ją wypożyczyć. W przypadku wypożyczeń wysyłkowych można zamówić w jednej paczce maksymalnie 3 egzemplarze, a termin zwrotu jest wydłużony o 5 dni. Czy możesz powiedzieć coś więcej o tym, jak wygląda proces zamówienia wysyłkowego? Zasady są bardzo proste. Najpierw, tak jak przy zamawianiu książek do wypożyczalni, trzeba wyszukać dany egzemplarz w katalogu Integro, a następnie wybrać opcję zamówienia książki z odbiorem w paczkomacie InPost. Koszt wysyłki pokrywa osoba zamawiająca. Po opłaceniu przesyłki zamówienie jest realizowane w ciągu 3 dni roboczych, do których należy doliczyć czas dostawy przesyłki przez firmę kurierską. W jednej przesyłce można zamówić maksymalnie 3 egzemplarze. Taka droga korzystania z naszych zbiorów cieszy się coraz większym zainteresowaniem.
Jakie udogodnienia dla osób z niepełnosprawnościami oferuje biblioteka? Staramy się, aby nasza placówka była dostępna dla wszystkich niezależnie od ograniczeń zdrowotnych czy sprawności. Budynek główny przy Gocławskiej jest pozbawiony barier architektonicznych. Mamy podjazd, windy oraz dostosowaną toaletę. Osoby poruszające się na wózku mogą swobodnie przemieszczać się między piętrami i korzystać z naszych usług. W czytelni dostępne są lupy powiększające oraz stanowiska dostosowane dla osób z ograniczeniami ruchowymi. Dodatkowo wypożyczamy czytniki ebooków oraz specjalne urządzenia do słuchania audiobooków, tzw. czytaki. To bardzo cenione rozwiązanie wśród osób z dysfunkcjami wzroku. Warto też wspomnieć, że strona internetowa biblioteki jest przystosowana do potrzeb osób starszych i niedowidzących. Można ją powiększać i zwiększyć kontrast, a nawigacja jest prosta i intuicyjna.
Co robią bibliotekarze w PBW? Jakie są ich codzienne zadania? Warto pamiętać, że bibliotekarze w bibliotece pedagogicznej są nauczycielami, którzy aktywnie pracują na polu edukacyjnym i dydaktycznym, prowadzą warsztaty, szkolenia i realizują projekty. Nauczyciele i bibliotekarze pracują w wydziałach udostępnienia zbiorów, informacyjno-bibliograficznym, gromadzenia zbiorów, opracowania zbiorów, wydziale wspomagania edukacji. Każdy z wydziałów ma określone zadania i funkcje.
Jaka jest przyszłość biblioteki? Biblioteka pedagogiczna to specjalistyczne zbiory, profesjonalni pracownicy, inicjatywy idące z duchem czasu. Wierzymy, że między innymi te atuty pozwolą nam służyć jeszcze wielu, wielu pokoleniom nauczycieli, studentów, wszystkich innych użytkowników.
Mamy nadzieję, że ta krótka opowieść o naszej bibliotece przyniosła Państwu nie tylko refleksję historyczną, lecz także chęć do skorzystania z naszych zbiorów i usług. Dziękujemy za uwagę i zapraszamy do biblioteki!
